Rivierlandschappen speelde in de schilderkunst in de Middeleeuwen een belangrijke rol, maar dan als achtergrond van een verhaal, ontleend aan de bijbel of aan de Griekse of Romeinse mythologie. De middeleeuwse schilder voelde zich niet geroepen de bewuste rivier of het omliggende landschap natuurgetrouw weer te geven. 

In de 19de eeuw werd het rivierlandschap romantisch en idyllisch weergegeven. De schilderijen legden de landschappelijke stemmingen vast. Door de uitvinding van de verftube konden de schilders werken in de vrije natuur. De schilder Paul Gabriel is hier een goed voorbeeld van. Met de Haagse school maakte de romantiek (het idyllische landschap) plaats voor het realisme in de kunst (weergave van de laatste stukjes ongerepte natuur). De schilders van de Haagse School bleven het grijze Hollandse landschap trouw, in tegenstelling tot hun tijdgenoten van het impressionisme. Een sterk voorbeeld hiervan is het landschap van Hendrik Johannes Weissenbruch. 

Ook de hedendaagse versies van het rivierlandschap kenmerken zich veelal door fel kleurgebruik. Dit is terug te vinden in de tentoonstelling in werken van Jan Wolkers. Frank Dekkers en Angenelle Thijssen. Het zijn geen zuivere topografische weergaven van de rivierlandschappen maar tonen wel de verbondenheid met de fascinerende landschap.